THE VERB “CAN”/ ԿԱՐՈՂԱՆԱԼ
| I can | Can I? | I can not |
| You can | Can you? | You can not |
| He can | Can he? | He can not |
| She can | Can she? | She can not |
| It can | Can it? | It can not |
| We can | Can we? | We can not |
| You can | Can you? | You can not |
| They can | Can they? | They can not |
Պատմում է ինքը՝ Չարլի Չապլինը
Ես ծնվել եմ 1889-ի ապրիլի 16-ին, երեկոյան ժամը 8-ին, Ուոլվորթի շրջանում, Իսթ-լեյն փողոցում: Ես լրագիր եմ վաճառել, խաղալիքներ սոսնձել, աշխատել եմ տպարանում, ապակի փչողի արվեստանոցում, բայց գիտեի, որ դրանք ժամանակավոր են, ի վերջո, դերասան եմ դառնալու:
… Հինգ տարեկան հասակում իմ առաջին ելույթի համար ես պարտական եմ մորս… Նա ինձ մենակ չէր թողնում վարձով բնակարանում և սովորաբար հետը (տանեմ) թատրոն: Հիշում եմ, թե ինչպես կանգնած էի բեմի հետևում, երբ հանկարծ մորս ձայնը խզվեց: Հանդիսականներն սկսեցին ծիծաղել, բղավել. ես չէի հասկանում, թե ինչ է կատարվում: Իսկ աղմուկը գնալով մեծանում էր, և մայրիկս ստիպված եղավ բեմից հեռանալ: Նա սաստիկ հուզված էր, վիճում էր տնօրենի հետ: Հանկարծ տնօրենն ասաց, թե կարելի է նրա փոխարեն ինձ թողնել բեմ, և ձեռքիցս բռնած՝ ինձ բեմ տարավ ու (թողնեմ )այնտեղ մենակ:
Continue readingԱռաջին օր
Մարտի 24-ին մեր ձմեռային ճամբարի “Արարէ” ջոկատի սովորողների հետ ուղևորվեցինք դեպի Գյումրի։ Հավաքվեցինք Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու բակում, նստեցինք ավտոբուս և ճանապարհ ընկանք։ Առաջին կանգառը “Արուճի Սուրբ Գրիգոր” եկեղեցու մոտ էր։ Պատմեցի եկեղեցու մասին, նշելով նաև, որ այն խոնարհված է՝ չի աշխատում։ Հասանք Գյումրի և տեղավորվեցինք հյուրանցում։ Խաղացինք տարբեր ինտելեկտուալ խաղեր իսկ հետո քայլեցինք Գյումրու հին ու նոր փողոցներով, Վարդանանց հրապարակով։ Հանդիպեցինք Շիրակի Թեմի Երիտասարդաց Միության երիտասարդների հետ՝ թեմի «Թռչյունյաններ» կոչվող կենտրոնում, միասնական խեցեգործության և պարուսուցման դասեր արեցինք։ Պատրաստեցինք մեր կպչուն պիտակները, քայլեցինք Գորկու այգում և ամենակարևորը մենք պատրաստեցինք մեր գյումրիկներին։ Երեկոյան իրար հետ զրուցեցինք, խաղեր խաղացինք և գնացինք քնելու։
Continue readingՄարկ Տվեն
Թոմ Սոյերի արկածները
Երկուշաբթի առավոտյան Թոմն իրեն շատ դժբախտ զգաց: Նա միշտ իրեն դժբախտ էր զգում, որովհետև այդ օրով էին սկսվում մի նոր շաբաթվա տանջանքները դպրոցում: Նա այդ օրը ցանկանում էր, որ ընդհանրապես կիրակի չլիներ. գերության մեջ լինելը դրանով ավելի ատելի էր դառնում: Թոմը պառկած մտածում էր: Հանկարծ նա ցանկացավ հիվանդ լինել. Այդպիսով կարող էր դպրոց չգնալ և տանը մնալ: Այստեղ ինչ-որ անորոշ հնարավորություն կար: Նա ինքն իրեն ստուգեց: Ոչ մի տեղը չէր ցավում: Նորից ստուգեց: Այս անգամ թվաց, թե փորացավի նշաններ կան, և նա դրանց հետ որոշակի հույս կապեց: Բայց շուտով այդ նշանները թուլացան և հետզհետե ամբողջովին անհետացան: Թոմը նորից սկսեց մտածել: Հանկարծ մի նոր բան հայտնաբերեց: Վերևի ատամներից մեկը շարժվում էր: Դա արդեն մեծ բախտ էր: Որպես սկիզբ նա ուզում էր տնքալ, երբ մտածեց, որ եթե սկսի այդ պատճառաբանությամբ, մորաքույրն այդ ատամը կքաշի, և դա ցավ կպատճառի: Նա որոշեց ատամը պահել որպես պահեստային ցավ և ուրիշ պատրվակ
Continue readingԱնսօր ես կարդացի 63-ից 65-րդ էջը և այդ մասերում պատմում էր, որ Ռինտարոն հանդիպում է մի ծերունու ով պատմեց Ռինտարոին իր պապիկի մասին։ Նա ասաց, որ իր պապիկը շատ բարի մարդ է եղել, նա ուրիշ մարդկանց փոխանցել է գրքեր շ, եթե գրախանութը չլիներ ոչինչ այսպես չոր լինի։ Այդ մարդու ասածներից Ռինտարոն սառեց և խնդրեց, որ էլի մի քանի բան էլ պատմի պապիկից